โอกาสที่สุดหวงแหน

ณ .วันนี้ เธอยังคิดจะออกอยู่ไหม หรือเป็นเพราะพี่เองที่ทำให้เธออึดอัด เป็นเพราะพี่เองที่บ่นเธอเรื่องนู้น เรื่องนี้อยู่บ่อยๆ แต่เธอรู้บ้างไหมว่าพี่ก็เหนื่อยเป็นเหมือนกันน๊ะ เหนื่อยกับสิ่งที่ตัวเองเอามันมาแบกไว้คนเดียว ในขณะที่อีกคน ไม่รู้สึกรู้สมอะไร พอเกิดเรื่องก็บอกว่าไม่รู้ อยากให้ทำอะไรก็บอก พอเราบอกก็ผลัดผ่อน เอาไว้ก่อน ท้ายที่สุดเราก็ต้องเป็นคนทำเอง รู้บ้างไหมว่าการที่พี่ต้องอดมื้อเช้า ทนหิวมากินเที่ยงและเย็นแทนเพราะอะไร....เพราะเหตุผลเดียว นั่นคือการประหยัด และไม่อยากไปรบกวนแม่อีก เพราะที่ผ่านๆ มายามที่ไม่มีเงินก็แบมือขอแม่ ไม่มีกินก็ขอข้าวแม่กิน  แล้วรู้บ้างไหมว่าการที่พี่คอยหมั่นซื้อ หมั่นเติมของเข้าบ้านไม่ว่าจะเป็น ข้าวสาร มาม่า น้ำตาล น้ำปลานั้นเพื่ออะไร และเพื่อใคร ก็เพื่อเราทั้งนั้น เพราะพี่เข้าใจถึงความรู้สึก ยามที่ไม่มีเงินติดกระเป๋าดี (เพราะทุกวันนี้ก็เป็นอยู่..มีเงินติดตัวมาทำงาน วันๆ ไม่ถึง 50 บาท) การที่พี่ต้องตุนของกินเอาไว้ในบ้าน เพราะไม่อยากให้เราต้องไปซื่ออะไรกินยามที่เงินติดตัว เหลือน้อยเต็มที อยากให้เข้าใจด้วยว่าสิ่งเหล่านั้นมันใช้เงินหาซื้อมา พี่ไม่ได้ห้ามที่จะออกหาอะไรทานข้างนอก แต่นั้นต้องยามที่มีเงินเหลือ ไม่ใช่ออกไปยามที่ไม่มีเงินแบบนี้ หากซื้อไว้แล้วไม่ได้ใช้ ก็เท่ากับว่าเงินมันไปจมกับสิ่งที่ไม่ได้ใช้ สู้ไม่ต้องซื้อมันดีกว่า จะได้มีเงินเหลือด้วย พี่อยากให้เราเข้าใจสภาวะที่เป็นมากกว่าที่จะมองว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย แล้วคิดต่อไปว่า “ไม่เป็นไร ไม่พอ เด๋วยืมเอา”....มันไม่ถูกต้อง แล้วแบบนี้ เมื่อไหร่ “เราสองคน” จะมีเงินเก็บเป็นทุนแต่งงานหล่ะค๊ะ หรือว่ามันเป็นความรับผิดชอบจของพี่คนเดียว

ไม่ไ่ด้ Update Blog นานมั่กๆ เลยอ่ะ ตอนนี้เลยมีเื่รื่องที่จะเขียนมากมายเลย....ตอนนี้ได้งานทำที่ใหม่แล้ว หลังจากที่ตกงานมา 3 เดือน (ทะลึ่งออกเอง) เพราะที่ทำงานเก่าในหมู่บ้าน Town in Town ใช้งานสุดคุ้ม ยิ่งทำงาน เงินเดือนยิ่งไม่พอใช้ ทั้งๆ ที่ทำงานได้เพียง 2 เดือนเอง ไหนยังจะปัญหาผัว-เมียทะเลาะกัน สาดอารมณ์มาที่ลูกน้องเราอีก...เซ็งเป็ด ตอนนี้อยู่ที่ใหม่ได้ 3 วันแล้ว ไม่มีอะไรให้ทำเลย วันๆ นึงมีงานเพียง อย่าง 2 อย่าง ไม่่รู้ว่า่หยุดงานมานาน จนไม่รู้จะำทำอะไรแล้วมาได้งานทำเลยไฟแรง หรือว่างานที่นี่มันน้อยจริงๆ ก็ไม่รู้ แต่ก็จะพยายามไม่ให้ตัวเองว่าง จะหาอะไรๆ มาทำอยู่เลยๆ ไม่งั้นหลับแน่ๆ แอร์ยิ่งเย็นมั่กๆ อยู่ด้วยก็หวังไว้มากๆ ว่าจะยึดที่นี่เป็นที่ทำงานแห่งสุดท้าย เพราะว่าอายุมากแล้ว ไม่อยากเปลี่ยนงานอีก...ก่อนหน้านี้ก็สมัครงานผ่านเวป กว่าจะเจองานที่ตรงก็ยาก กว่าจะเรียกสัมภาษณ์ก็ยาก ท้ายที่สุดก็ไม่มีใครเรียกไปทำงาน จะมีก็แต่พวกบริษัทประกัน ที่ดูแลกัน "เหมือนจะดี" ทั้งเทคแคร์ พาเที่ยว เป็นกันเอง แต่สิ่งที่เราสัมผัสได้ก็คือ การแฝงผลประโยชน์บนความสามารถคนอื่น พอได้งานที่นี่เลยตัดสินใจไม่ไปแตะต้องมันอีกดีกว่า แหมจะรู้อยู่แก่ใจก็ตามทีว่า การประกันชีวิตเป็นสิ่งที่ดี 

ส่วนที่รัก...ตอนนี้เปิดเทอมแล้ว ขึ้นปีสอง การบ้านเยอะน่าดู แถมบางวันต้องเรียนชดเชยด้วย กลับมาก็ดึก...เป็นห่วงจังเลย เห็นบอกเอาไว้ว่าจะย้ายออกไปอยู่หอใกล้ๆ มหา'ลัย....ไม่อยากให้ไปเลย กลัวอะไรๆ ตั้งหลายๆ อย่าง ทั้งเพื่อนเค๊า ทั้งการบริหารจัดการเวลาตัวเอง การใช้เงิน รวมถึงเรื่องความหึงหวง (ก็น่ารักแบบนี้ ไม่มีใครมาจีบก็บ้าแล้ว) ที่สำคัญน๊ะ หากที่รักยังอยู่ที่นี่ เค๊าก็ยังคิดถึงที่รักอยู่บ่อยๆ กลับมาก็เจอ มีทะเลาะบ้าง โมโหบ้าง พาลบ้าง มันก็ยังอยู่ใกล้ๆ กัน วันใดที่ย้ายออกไปอยู่ไกลกัน เค๊ากลัวใจตัวเองจะแถไปเอียงมากับผู้หญิงอื่น อย่าลืมสิว่าเค๊าเองเป็นเพศผู้ พร้อมเสมอที่จะแสวงหาเพศเมียอยู่เรื่อยๆ การที่ที่รักยังอยู่ที่นี่ มันก็เป็นเหมือนยันต์กันผีสำหรับเค๊า เพราะเวลาที่เค๊ามองใครก็ยังสามารถมองได้แบบไม่ต้องแอบชำเลือง เพราะแฟนตัวเองอยู่ข้างๆ ไม่สามารถหวั่นไหวกับภาพตรงหน้าได้ แต่ถ้าวันใดที่รักไม่อยู่ เค๊า่จะทำยังไงอ่ะ เหงาก็เหงา คนของเราก็ไม่อยู่ กลายเป็นว่าเข้าข่าย "ฝากปลาย่างไว้กับแมว"........หากรักเค๊าจริงๆ อย่าย้ายเลยน๊ะ

ตอนนี้ที่รักไม่อยู่อ่ะ กลับบ้านที่สุโขทัย...เหงาจัง ตอนนี้ตัดสินใจลาออกจากงานแล้ว ทั้งๆ ที่รู้ว่ายังไม่ได้งานใหม่ แต่ก็อีกแหล่ะน๊ะ...ถ้าหากทำงานแล้ว เงินดี งานรุ่ง แต่ไร้คนข้างกาย ก็ไม่รู้จะทำไปทำไมกัน...เลยเลิกที่จะหางานใหม่ดีกว่า เดี๋ยวเดือน 5 ที่รักก็จะย้ายไปอยู่ Condo แถว ม. แล้ว ส่วนนึคงเป็นเพราะเราเองนั่นแหล่ะ ที่อารมณ์ไม่ดีใส่เขา...สมน้ำหน้าตัวเองแล้ว ที่เขามาตัดสินใจไป แต่ใจจริงๆ ก็ไม่อยากให้ไปเลย อยากนอนกอดกันทุกๆ คืน แม้ว่าที่ผ่านมาจะกอดมั่ง ไม่กอดมั่งก็ตาม (หลับแล้วก็ไม่รู้เรื่องแล้วอ่ะว่ากอด-ไม่กอด) ตอนนี้หากถามว่าหากเลือกระหว่างมีงานทำกับแฟนไม่ต้องย้าย....ชั้นยอมอดเลือกอยู่กับแฟนดีกว่า

กำลังจะกลับบ้านแว๊วววว ปล่อยให้ที่รักอยู่บ้านคนเดียวอีกแย๊วอ่ะ เดี๋ยวต้องรีบไปเติมน้ำมันอีก แม่ง!! ขึ้นราคาอีกหล๊ะ เงินยิ่งไม่ค่อยจะมีอยู่ด้วย

อ่า...วันเสาร์ที่ผ่านมาเราสองคนทะเลาะกันอ่ะ ม่ะชอบเลย ม่ะชอบเอามากๆ ที่ตัวเองเป็นแบบนั้น ทะเลาะกันจนรู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัวอีกแล้ว...ยอมรับเลยว่าเหนื่อยกับงานเอามากๆ แต่ก็พยายามแล้วว่าจะไม่เอาอารมณ์กลับไปที่บ้าน แต่ก็จนแล้วจนรอดก็ไม่วายเกิดเรื่องแบบที่เคยคิดไว้จนได้ "ทะเลาะกับที่รัก"

เลยตัดสินใจไปเที่ยวทะเลกันในเช้าวันรุ่งขึ้น...แบบว่าขับรถไปเองเยย ก็ได้บรรยากาศดีน๊ะ เปลี่ยนที่นอนนอนกอดกัน 1 คืน แต่ว่าไม่ได้ลงน้ำด้วยเยย เพราะที่พักกะทะเลค่อนข้างกันนิดนึง (เป็นห่วงเรื่องเสื้อผ้าอ่ะ)แต่เอาเป็นว่ามีโอกาสจะไปอีกอ่ะ.....โรมานติกดีอ่ะ

ตอนนี้อยู่ที่ ม.ธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิตเข้ามาเก็บมา Project ของที่ Office บอกตามตรงว่าเหนื่อยกาย และเหนื่อยใจมากๆ ด้วยเพราะอะไรๆ หลายๆ มันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ไม่ได้สวยงามอย่างที่คาดหวังไว้ ทำงานหามรุ่ง หามค่ำ จนไม่มีเวลาให้กับแน๊กเลย กลัวว่าแน๊กจะเปลี่ยนใจ กลัวว่าจะสูญเสียแน๊กไปอีก ทั้งๆ ที่งานที่อยู่นี้เงินเดือนก็น้อยกว่าที่เคยได้ ปัญหาทางการเงินก็ประดัง-รุมเร้าเข้ามาเหมือนนัดกันไว้ ตอนนี้ยังไม่ได้รับเงินเดือนชองเดือนแรกเลย ล่วงเลยมาวันที่ 4-5 กุมภาพันธ์แล้วหนี้สินหลายๆ อย่างก็ยังไม่ได้จ่าย เงินที่หยิบยืมเขามาก็ยังไม่ได้ใช้คืน ความรู้เกี่ยวกับเนื้องานก็เครียดจนไม่อยากหยิบจับอะไร ท้อเหมือนกัน ท้อกับการที่ไม่มีใครเข้าใจ ไม่มีใครรู้เลยว่าจะการที่พยายามบ้างานแบบนี้ ทำไปเพื่ออะไร บ้างครั้งก็อยากดึงปลั๊กตัวเองออก ไม่อยากรับรู้อะไร แต่พอเอาเข้าจริงๆ ก็ทำไม่ได้ เพราะคำว่า "ความรับผิดชอบ" มันค้ำคออยู่ "ต้องทำ" เพื่ออนาคตที่วาดฝันเอาไว้...ว่าจะทำอะไรที่บ้านแน๊กที่สุโขทัย ไม่รู้ว่าแน๊กจะเข้าใจไหมว่าพี่เหนื่อยไปเพื่ออะไร ความรู้สึกตอนนี้ อยากร้องไห้จังเลย

ไปเที่ยวบ้านสุดที่รักมา ได้รูปกลับมานิดหน่อย

ดูใน http://noohnu.hi5.com/  เลยงับ

หัวข้อรูป สุโขทัย อ่ะ

edit @ 3 Jan 2009 22:32:27 by ต้นหญ้ากลับใจ

http://thai-songs.blogspot.com/2008/11/drfuu.html

edit @ 21 Dec 2008 00:19:15 by ต้นหญ้ากลับใจ

ม่ะได้ Update Blog ของตัวเองนานมากกก ม่ะช่ายว่าจะลืมน๊ะ แต่ว่าวุ่นๆ กะสาวใหม่ เธอไม่ใช่คนหรอกน๊ะ แต่เป็นรถน่ะ....ในที่สุดก็มีรถแว๊ววววว "เย๊ๆๆๆๆ" เป็นรถเก่าเก็บสีแดงมะเหมี่ยวจากเจ้าของเดิมอ่ะ แต่พอมาถึงมือเรา..ก็เลย จับขัดสีฉวีวรรณ แต่งหน้าทาปากไปซะกระเป๋าฉีกเลย แถมตั้งชื่อให้ด้วยน๊ะว่า "น้องมะเหมี่ยว"....แต่ก็ยังเหลืออีกตั้งหลายอย่างแน่ะ ที่ยังไม่ได้ทำ.....คลุกคลีอยู่กะน้องมะเหมี่ยวมากไปจนแฟนบ่นว่า "ไอ้ขี้เห่อ" ก็มีเจ็บใจบ้าง ทีพูดแทงใจดำ 555+ แต่ก็น๊ะคนมันไม่เคยมีนี่น่า แม้จะเก่าไปนิดโทรมไปหน่อย ก็ถือว่าดีกว่าตากฝนแหล่ะ ส่วนสุดที่รักก็ยังเป็นคนเดิมอยู่ (คนใน Background อ่ะ) มีเรื่องให้แกล้งได้ทุกวัน แกล้งโมโหบ้างหล่ะ แกล้งทำเหมือนหนังเรื่องจันดาราบ้าง...555+ สนุก สะใจดีอ่ะ (ฟังดูเหมือนโรคจิตเน๊อะ) แต่มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ น๊ะ การที่ได้กระหนุงกระหนิงกะแฟนนี่ มันเป็นอะไรที่สุขมากมาย ยังไงก็ไม่รู้สึกเบื่อเลย อยากอยู่ด้วยใกล้ๆ อยากกอดทุกๆ วัน ยิ่งวันไหนตื่นเช้าด้วยแล้ว (ปกติตื่นเที่ยง) จะรู้สึกโหยหาแฟนเอามากๆ อยากกอด อยากปล้ำ ให้มันรู้แล้ว รู้แรดไป ส่วนเรื่องงานก็ยังขึ้นๆ ลงๆ และยังไม่อยากไปหางานประจำทำ อาจเป็นเพราะเบื่อๆ เรื่องชีวิตมนุษย์เงินเดือนหล๊ะมั๊ง แต่ถ้ามองอีกแง่มันก็ดีน๊ะ เพราะมันมีเงินเดือนอ่ะ งานที่ทำอยู่จิ..ไม่ทำ ก็ไม่มีกิน ไหนจะหนี้บัตรเครดิตอีก (ว่าจะไม่ใช้มันแล้วน๊ะ..ก็ยังไม่วาย)...เฮ๊อไปดีกว่า บ่นเป็นคนแก่เลยช๊านน

ช่วงนี้ม่ะรู้เป็นอะไร เห็นสาวๆ คนไหนก็น่ารักไปหมด ปากนิด จมูกหน่อย รูปทรง องค์เอว หน้าอกหน้าใจ บันท้ายเด้งๆ เห็นแล้ว..คิดถึงแฟนตัวเองชะมัดเลย ยิ่งเห็นเค๊าเดินกันเป็นคู่ๆ ยิ่งจูงมือกันด้วยน๊ะ...ยิ่งคิดถึงแฟนตัวเองเข้าไปใหญ่เลย ม่ะค่อยอยู่กะ ร่องกะรอยเท่าไหร่เลยช่วงนี้ หลุกหลิกๆ ตลอด มองแต่คนรอบกาย เหมือนชีวิตขาดๆ อะไรก็ไม่รู้ ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าแฟนตัวเองอยู่ที่ไหน โทรไปหาก็ได้ แต่ก็พยายามโทรแล้ว โทรทั้งวัน มันก็ไม่หายคิดถึงเสียที่ โทรจนตังค์หมด เติมแล้ว เติมอีก ก็ยังคิดถึงใจจะขาดอยู่ดี ทุกวันนี้นอนดึกมากๆๆๆๆๆๆ เกือบสว่างทุกวันเลย เหมือนจะอยู่รอเวลาให้มันผ่านๆ ไปเร็วๆ ที่รักจะได้กลับมาเสียที...นี่ถ้าไม่ติดว่าไม่มีปัญญาจ่ายค่าโรงแรมน๊ะ...ไปหาแล้วจริงๆ ด้วย กลับมาที่เรื่องสาวๆ อ่ะ ไม่ใช่ว่าจะเจ้าชู้น๊ะ แต่ชอบมองของสวยๆ งามๆ แทนการมองตัวเอง กะหน้่าเพื่อน ต้องเร่งๆ ทำงานแล้ว จะได้มีรถขับ เอาไปต่อแขน ต่อขา ต่อทุน หาตังค์ค่าสินสอด

ที่รักไม่อยู่มา 1 สัปดาห์แล้ว...นานจังเลย เมื่อไหร่จะกลับซะทีน๊ะ อยากกอดจะใจจะขาดแล้ว คิดถึงมากมาย ช่วงนี้งานเข้าอยู่เรื่อยๆ ก็หนุก-หนานไปตามระเบียบ หวังว่าจะเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ จะได้ปลดหนี้สิน แล้วสร้างเนื้อสร้างตัวซะที...อยากแต่งงานใจจะขาดแล้้ว รอที่รักเรียนจบก็จะไปขอแล้วอ่ะ รีบๆ กลับมาหาเดค๊าเลยอ่ะ...เค๊าเหงาอ่ะ อยากกอดตะเองใจจะขาดแย๊ว